In deze blog niets over het denigrerende toontje waarop in ons land over goedkope Poolse werknemers wordt gesproken. Tijd voor een optimistische blog over Polen.

De treinkaartjes zijn besteld: ik ga deze zomer op vakantie naar Polen. In twee weken maken we een rondje langs een aantal steden, met aansluitend een heuse Poolse bruiloft. De bruiloft is de reden dat we gaan, maar waarom zou je dan niet wat langer blijven?
Wat doe je als je naar een land gaat waar je niets van weet? Op zoek naar leuke steden heb ik voornamelijk gebruik gemaakt van Wikipedia, veel handiger dan al die toeristische websites met veel te veel info! Zodoende kwamen we tot een mooi lijstje, en dit weekend hebben we de treinkaartjes besteld. Hoewel er een rechtstreekse trein van Amsterdam naar o.a. Warschau gaat, hebben we de kaartjes bij de Deutsche Bahn (tot aan Berlijn) en de Polskie Koleje Państowe moeten bestellen. Onze ver weggestopte kennis van het Duits bleek voldoende te zijn om alles te begrijpen, en gelukkig spreekt vriendlief een aardig woordje Pools. Dit alles kon echter niet voorkomen dat we waarschijnlijk op de terugweg door een paar treinstellen van elkaar gescheiden zijn.
En dan. De taal. Ik kan ‘hallo’ en ‘doei’ zeggen en ‘goedenavond/welterusten’, maar dat was het. Het Pools is voor mij een aaneenschakeling van veel te lange woorden met veel w’s en heel veel accenten op en onder letters die het Nederlands niet kent. Zo heb je in het Pools de Ä… en de Ä™ met een staartje, de ć, de Å„, de Å›, de ź met een streepje en de ż met een puntje. Ook is er nog de Å‚, die je als een w uitspreekt. Het opeenstapelen van medeklinkers lijkt ook een favoriete bezigheid van de Polen te zijn, getuige plaatsnamen als Szczecin, Bydgoszcz en WaÅ‚brzych. Helaas lijkt het Pools in de meeste gevallen op geen enkele andere taal die ik beheers. Om het nog verwarrender te maken: ‘tak’ is in het Pools ‘ja’, maar in het Deens is het ‘dankuwel’. Natuurlijk zijn er af en toe wat leenwoorden die veel weghebben van het Nederlands of Duits: ‘burmistrz’ is ‘burgemeester’ en zo zijn er ook wat woorden die in vrijwel elke taal ongeveer hetzelfde zijn: ‘uniwersytet’ en ‘intelektualny’. Verder is het mij nog een raadsel. Als een klein kind wees ik vanmorgen alles aan wat er op de ontbijttafel stond om van vriendlief te horen hoe dat in het Pools genoemd werd. Ik weet alleen nog dat ‘mleko’ Pools is voor ‘melk’.
Om over de grammatica nog maar te zwijgen. Ze hebben 7 (ZE! VEN!) naamvallen, alles wordt verbogen afhankelijk van de functie, werkwoorden worden vervoegd met vaak klankveranderingen en en persoonlijke voornaamwoorden worden meestel niet gebruikt. Ik dacht dat ik na twee jaar Latijn op de middelbare school af wasvan rijtjes stampen, maar als ik me echt in het Pools wil verdiepen,mag ik dus weer gaan stampen.
Voorlopig ga ik me denk ik vooral in de uitspraak verdiepen. Dat doe ik door met de songteksten erbij naar Poolse muziek te luisteren. Zo vond ik bijvoorbeeld de broertjes Golec:

De muziek doet een beetje gypsy aan, een beetje balkan beat, een beetje disko partizani. Maar ze zien eruit als een paar mislukte Toppers. Het nummer gaat, voor zover ik heb begrepen, over de zomer in de bergen, over schoonouders en een heel groot probleem. Maar je wordt er wel vrolijk van!

Sowieso is Polen een land om vrolijk van te worden. Niets chagrijnig Oostblok, de Polen staan zelfs bekend om hun gastvrijheid en hun charme (de trouwkaart die we kregen was trouwens ook de meest kitscherige die ik ooit heb gezien). Alles wat na WO II gerestaureerd is, ziet er schitterend uit op de foto’s. Felgekleurde gebouwen rondom pleinen met rijk versierde fonteinen. Veel kerken – 90 procent van de Polen is katholiek – met heel, heel veel versieringen.
Nu we het toch over het geloof hebben: ook de bruiloften in Polen schijnen een genre apart te zijn. Bij binnenkomst krijgen de bruid en bruidegom brood, zout en wodka van hun ouders en gooien het glas en het bord kapot. Er word niet met rijst gegooid, maar met muntgeld en de bruidegom gooit haar bruidsboeket niet het publiek in. Wel haar sluier, en de man doet hetzelfde met zijn strikje. De twee die de dingen hebben gevangen, moeten samen dansen.

Gelukkig heb ik nog even om me voor te bereiden, maar ik heb er ook heel veel zin in.

"Jij hebt ook al lang geen blogs meer geschreven!"

Ik kan de bron van deze uitspraak geen ongelijk geven, ik heb echt al heel lang geen blogs meer geschreven. Terwijl dit jarenlang mijn uitlaatklep bij uitstek was, is het hier nu al heel lang stil. Misschien ook niet gek voor iemand die zegt vooral te schrijven als ze ongelukkig is, en dan zomaar ineens heel gelukkig wordt. De liefde laat me dingen doen waar ik me vroeger groen en geel aan ergerde als ik weer eens met een gebroken hartje door de stad liep. Hoe Koninginnedag je leven kan veranderen.

Vaak genoeg had ik ideeën voor een blogje. Ik heb willen schrijven over mijn nieuwe fietsroute door de stad sinds ik aan de VU studeer, met als hoogtepunten de kledingwinkel voor grote maten, genaamd Mateloos, waar ik me dus ook mateloos aan erger en het winkeltje ‘Moois’ met een onderschrift dat nog steeds mijn hersens laat kraken over de vraag wat ze er nou verkopen. Er staat: ‘design mensen art honden style babies’. Is het een lijstje met dingen die ze verkopen? Verkopen ze dan ook mensen, honden en babies? En hoe verkoop je ‘style’? ‘Een portie stijl graag!’. Als uit het niets verschijnt er een fee met een toverstafje die je versleten leren jack vervangt door een glanzend Dolce & Gabbana-exemplaar en je afgetrapte instappers door het nieuwste model van Manolo Blahnik. Is het een lijstje met personen of dingen voor wie ze spullen verkopen? Maar wat doen dan design, art en style ertussen? Kortom: ik weet het niet. Ik heb er ook nog geen stap in durven zetten, bang voor de magische krachten van het toverstafje.

Voor ik het vergeet: ik ben verhuisd! Ik voel me helemaal thuis op de vierde verdieping, nu ook eindelijk mijn deurbel het weer doet. En ik verwacht dat ik op warme zomeravonden ineens heel veel vrienden zal hebben, omdat het zo leuk barbecuen is op mijn dakterras.

Toch schrijft ongeluk lekkerder.

…who walked upon the moon

Het nieuwste juweeltje van Dido (jaa, ze bestond dus nog)! Zeker de moeite van het beluisteren waard:

Oh, I really missed her…

Een maand. Wat is nou een maand?

Het was een maand van knikkende knieën, telkens als ik terugdacht aan die eerste zoen. Het was een maand van ontelbare fietstochtjes, van noord naar zuid door vijf stadsdelen en een stukje Amstelveen, waarover ik binnenkort nog een aparte blog ga schrijven. Mijn nieuwe fietsroute bevalt me allerzeerst en ik zie elke keer dat ik er fiets wel weer iets nieuws wat ik grappig vind of waaraan ik me erger. Het was een maand van voetbalwedstrijden, van daarnaar kijken in de kroeg, van bier en nootjes, van toeters en trom-petten, van Welpies en van veel oranje shirts en frutsels. En ik werd steeds fanatieker, hoewel ik vooraf riep dat ik een hekel had aan voetbal. Het was een maand van ontmoetingen, met vrienden, vriendinnen, ouders.. de hele rits. Helaas was het nog geen maand van strandbezoekjes. Het was een maand van muziek, veel mooie muziek. En een maand van smsjes, telefoongesprekken en daardoor veroorzaakte belachelijk hoge telefoonrekeningen. Het was een maand van woordjes Pools leren. En een maand van zoveel mogelijk proberen de aandacht te verdelen tussen de hel die scriptie heet en jou.

Een maand is nog niks. Maar een maand kan zoveel zijn voor je gevoel. 

hoe
als je je
met zorgeloosheid
kon omringen
en dat dat
je ruimte
was

> Bert Schierbeek

3 juni 2008. Een jaar geleden was alles anders. Toen wist ik nog niet dat je bestond. Ik gok dat ik een half jaar later wel deed. Maar dat ik je mocht ontdekken, dat heeft nog veel langer geduurd. En dat terwijl we elkaar al zeker twee keer eerder hadden kunnen ontmoeten, zonder het zelf te weten.

Ik ben elke keer nog een beetje zenuwachtig voordat ik je zie. In het begin was dat een half etmaal van te voren en telde ik de uren af. Nu is het nog maar een kwartiertje van te voren, want nu weet ik toch wel dat je komt en dat het klopt. En dat is iets wat ik niet vaak heb meegemaakt. Dat vertrouwen liet meestal veel langer op zich wachten. En als ik het vergelijk met wat ik nu voel, vraag ik me af of het er ooit wel eerder is geweest.

Ik houd niet van clichés. Natuurlijk houd ik van de clichézinnetjes over gevoelens: ‘het voelt zo vertrouwd’, ‘ik kan echt mezelf zijn bij je’, maar ik houd er niet van om ze te beschrijven. Liever richt ik me op de onbenullige overeenkomsten die we hebben, die me stiekem zoveel doen. Pas had ik ineens zin in maïsbrood, dus ik kocht voor het eerst in een jaar een half Pain de Madelaine bij Albert Heijn. De volgende morgen bleek dat je lievelingsbrood te zijn. We vinden alle pizza’s lekker, als er maar champignons op zitten. Uit de zes theesoorten die ik in huis had, koos je mijn favoriet.

Nu weet ik het even niet meer. Dit is een heel onsamenhangend verhaal. Ik hoop dat je snel komt.

Ik heb een hele tijd niets geschreven. Ik had geen tijd, geen zin, geen inspiratie… Misschien was er niet echt een reden. Het gebeurde gewoon niet.

Nu heb ik weer een boel om over te schrijven. Een week geleden had ik al besloten dat ik dit stukje van het internet weer tot leven ging roepen. Toen hoorde ik dat jij hier ook wel eens las, waardoor ik toch weer een beetje bang werd om te schrijven. Ik had misschien ook liever gewild dat je niet wist wat voor gevoelens andere mensen ooit in mij los gemaakt hebben. Want jij overstijgt alles. Maar ach, I’m yours, dus wat maakt het uit.

Binnenkort op optimist.web-log.nl: heel veel gezwijmel.

Dit wordt een blogje (ik moet toch de terminologie maar aanhouden) met allerlei verschillende dingen. Allereerst een nieuwsberichtje. Het stond al op 14 februari in de krant, maar ik was het bestaan ervan vergeten. Dingen die me opvallen, dingen die ik wil onthouden, sla ik namelijk op onder ‘notities’ in mijn mobiele telefoon, als ik geen pen en papier bij de hand heb. Op het moment dat ik er iets nieuws in wilde zetten, kwam ik het nieuwsberichtje tegen. De titel heb ik helaas niet meegenomen, dus daar moeten jullie het zonder doen.

In het Groningse Vlagtwedde is gesteggel ontstaan over Moekesgat, de naam van het lokale zwembad. Volgens het CDA zou de naam verkeerde associaties kunnen oproepen. (C) ANP, Spits 14-02-2008.

Gezien de huidige tendens van preutsheid verbaast dit bericht me niet. Wie anders ook dan het CDA zou hier een probleem van maken? Het vreemde is alleen dat er nu pas iemand is die erover valt. Dat de naam van het zwembad associaties met het achterwerk van de moeder van deze of gene zou kunnen oproepen, wisten ze vijftig jaar geleden ook al. Maar wellicht is dat net zoiets als het feit dat er anno 2008 meer discussie is geweest over de uitzending van seventies-pornofilm (inclusief grote hoeveelheden haar) Deep Throat dan op het moment dat de film in de VS in de bioscopen draaide. Terug naar Moekesgat. Enig onderzoek leerde mij dat de lokale waterrecreatiegelegenheid vernoemd is naar de eigenaar, wiens achternaam Moeke is. Het is aangelegd in een zogenaamde zandafgraving, vandaar de toevoeging ‘gat’.

Als ik verder kijk in mijn telefoon, kom ik de naam Sylvia Plath tegen. Een dichteres, wiens werk mij door een zeer intrigerend persoon werd aangeraden. Ik had hem verteld dat ik mij af en toe ook aan de poëzie wijdde, citeerde hem een zin uit een eigen gedicht, en toen viel de naam Sylvia Plath. Ik heb haar naam toen in mijn telefoon gezet, de volgende dag heb ik even gekeken wat Google mij vertelde over haar. Ik vond veel, heel veel gedichten, maar heb me er nog niet verder in verdiept. Haar werk lijkt nogal zwaarmoedig, iets wat ik op zijn tijd ook wel kan zijn, maar ik ben altijd van mening dat je ervoor in de stemming moet zijn. Niet dat ik wacht tot het moment dat ik me net zo zwaarmoedig voel als zij, maar de stemming is er nog niet naar geweest. Ik zal binnenkort eens kijken.

De volgende twee notities zijn ook wel het vermelden waard. Ik heb al enkele maanden last van het PostSecret virus, de link naar de website is in de rechterkolom van mijn weblog te vinden. Het zijn geheimen van ‘gewone’ burgers, die op (echte!) briefkaarten zijn geschreven en met de (echte!) post naar Germantown, Maryland zijn gestuurd. Geen e-mail, alles puur. Schitterend. Zo heb ik een tijd geleden zelf ook twee van dit soort ‘geheimen’ opgeschreven. Niet zo mooi versierd, dat zal er toch nooit van komen. Ik zet ze toch hier neer.

Everytime I see you with her, I think about you walking out of my door for the last time, crying, after breaking up with me. Did she made you forget that?

When you called me that night, I was actually having sex with someone else.

For the record, ‘someone else’ betekent niets meer en niets minder dan dat het iemand anders was dan de ‘you’ in het eerste deel van de zin. Daar had ik geen relatie mee. Met geen van beide. Tja. Dat gebeurt soms. Ik ben ook maar een mens. Overigens is ook de ‘you’ in mijn eerste bekentenis een andere dan die in de tweede bekentenis.

Daaronder vind ik nog wat losse flarden, pogingen tot gedichten. Ik heb ze nooit afgemaakt. Het gevoel wat ik had toen ik die zinnen noteerde, heb ik nooit meer terug kunnen krijgen.

Wie weet mijn angsten te onttronen
wie heeft het licht al eens gezien?
Wie kan mij vertellen...

De laatste zin zou verder moeten gaan: pom pompompom pom pompom. Maar daar heb ik nooit meer fatsoenlijke woorden voor kunnen vinden. Pompom, humhum, tuhtuh, wat u wilt. Het gaat dus om het ritme.

De laatste notitie is nog korter. Ik denk dat ik hem niet heb afgemaakt omdat ik niet durfde. ‘s Avonds laat voor zijn deur gaan staan omdat je voor je gevoel geen afscheid hebt kunnen nemen van zijn huis, is toch wel een beetje raar. Maar de laatste keer dat ik de deur uitging, wist ik nog niet dat dat de laatste keer zou zijn. Godzijdank was hij niet thuis.

Deur net zo gesloten,
donker – als je hart voor mij.

Wie zijn mijn bezoekers uit Borne en Haarlemmermeer? Ze komen regelmatig terug zie ik, maar de reacties zijn spaarzaam. Ik ben benieuwd…

Even een liedje hier. Niet zo heel optmistisch, maar vooral gewoon érg mooi. Ik word er een beetje melancholisch van, en dat voelt goed.

Dream catch me when I fall
Or else I won’t come back at all