"Jij hebt ook al lang geen blogs meer geschreven!"

Ik kan de bron van deze uitspraak geen ongelijk geven, ik heb echt al heel lang geen blogs meer geschreven. Terwijl dit jarenlang mijn uitlaatklep bij uitstek was, is het hier nu al heel lang stil. Misschien ook niet gek voor iemand die zegt vooral te schrijven als ze ongelukkig is, en dan zomaar ineens heel gelukkig wordt. De liefde laat me dingen doen waar ik me vroeger groen en geel aan ergerde als ik weer eens met een gebroken hartje door de stad liep. Hoe Koninginnedag je leven kan veranderen.

Vaak genoeg had ik ideeën voor een blogje. Ik heb willen schrijven over mijn nieuwe fietsroute door de stad sinds ik aan de VU studeer, met als hoogtepunten de kledingwinkel voor grote maten, genaamd Mateloos, waar ik me dus ook mateloos aan erger en het winkeltje ‘Moois’ met een onderschrift dat nog steeds mijn hersens laat kraken over de vraag wat ze er nou verkopen. Er staat: ‘design mensen art honden style babies’. Is het een lijstje met dingen die ze verkopen? Verkopen ze dan ook mensen, honden en babies? En hoe verkoop je ‘style’? ‘Een portie stijl graag!’. Als uit het niets verschijnt er een fee met een toverstafje die je versleten leren jack vervangt door een glanzend Dolce & Gabbana-exemplaar en je afgetrapte instappers door het nieuwste model van Manolo Blahnik. Is het een lijstje met personen of dingen voor wie ze spullen verkopen? Maar wat doen dan design, art en style ertussen? Kortom: ik weet het niet. Ik heb er ook nog geen stap in durven zetten, bang voor de magische krachten van het toverstafje.

Voor ik het vergeet: ik ben verhuisd! Ik voel me helemaal thuis op de vierde verdieping, nu ook eindelijk mijn deurbel het weer doet. En ik verwacht dat ik op warme zomeravonden ineens heel veel vrienden zal hebben, omdat het zo leuk barbecuen is op mijn dakterras.

Toch schrijft ongeluk lekkerder.